De scenas dobèrtas per contaires
Los contes an religat la contaira Kika Farré a la lenga d’òc. Ara, organiza de velhadas de contes a Tolosa.
Lexic :
- Astre : chance
- Barba blava : Barbe bleue
- Endaquòm mai : ailleurs
- Eslamaires : slammeurs
- Furgui : je fouille
- Mariòtas : marionnettes
- Mèfi : attention
- Per còr : par coeur
- Pichonets : tout-petits
- Velhadas : veillées
De qué son aquelas velhadas a l’Ostal d’Occitania ? Se podriá dire que son de scenas dobèrtas pels contaires. Cada segond dimenge del mes, de 18 oras a 20 oras, cadun pòt venir per dire o escotar de contes. S’i tròban de contaires professionals o amators, tanben de poètas o d’eslamaires, que sèm doberts als arts orals. Pel public tot lo mond pòt venir, sens reservacion, e aquò foncciona : a còps avèm de mal de trapar de plaças per totes. Mas sabi pas jamai cossí se debanarà la serada, qual serà aquí, çò que se contarà – en francés o en occitan. Sabi pas çò que se va passar, es lo pròpri de las velhadas.
Sètz venguda tardivament al conte coma a la cultura occitana ? Fau d’espectacles dempuèi 30 ans, mas longtemps èri mai atirada per las mariòtas - que contunhi d’integrar dins mos espectacles de contes pels pichonets. Un jorn soi anada a una formacion de contaira per descobrir, puèi ai començat de m’avisar de l’imensitat del repertòri dels contes (que caldriá mantuna vida pels conéisser totes) e pauc a cha pauc ai daissat las mariòtas. Coma totes los contaires, furgui los libres vièlhs e m’apercebèri que d’unes èran en occitan. Coma aviái besonh d’aquelas istòrias ai pres de corses de lenga.
I a una especificitat dels contes occitans ? Se retròban coma pertot totes los grands classics, del tipe Barba blava, amb totjorn de variacions segon las regions, çò qu’es plan interessant, pramor que lo mond sovent coneisson pas que las versions escrichas per Perrault o Grimm. Las legendas per contre, son pròprias als luòcs : son d’istòrias que se tròban pas endaquòm mai.
Se ditz que cal trapar « son » contaire, son biais de contar. Es dificil ? Ieu ai besonh de plan trabalhar : pòdi pas contar una istòria sens l’aver preparada e pasmens es pas jamai un aprentissatge per còr. Çò pus important per un contaire o una contaira es la sinceritat. Refusi de contar d’istòrias que m’agradan pas. E aguèri l’astre de seguir una formacion amb Enric Gogaud, qu’èra el un poèta, un autor. M’a plan fach trabalhar lo ritme, las rimas. E mèfi que lo ritme aquò pòt tanben passar pel silenci.
Pour accéder à la version française, flashez ce QR Code ou accédez à ce lien : Métropole de Toulouse
